Skarbie, będę za 15 minut.
Spokojnie, jadę normalną drogą.
Widzimy się wkrótce!
Jezu Chryste!
Człowiek planuje, Bóg z tego żartuje.
Mama tak mawiała.
Miała rację.
Życie nie poszło zgodniej z jej planem.
Ktokolwiek otwiera tu skrzynkę?
Tak czy siak ciągle miała plany wobec nas.
Zwłaszcza wobec mnie.
Ciągle naciskała, żebym skupiła się na sztuce i na pisaniu.
Kiedyś mnie to denerwowało,
ale zmieniła mi się perspektywa.
Mam wrażenie, że delikatnie na mnie naciska z zaświatów.
SZANOWNA PANI WEST,
ZAPRASZAMY NA JESIENNĄ REKRUTACJĘ.
Jestem obrażona, więc nie pytam, czy coś dostałam.
Tux, twoje jedzenie.
Tux?
Wiem, że nie powinnam niczego planować,
ale to przeznaczenie.
ZWROT DO NADAWCY
Przeznaczenie zawsze znajdzie sposób.
Nieważne czy cokolwiek planowałam.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Kupiłem ci coś.
No nie.
To jest...
Dziękuję, są świetne.
- Fajne? - Tak.
Przymierz.
- Teraz? - Tak.
Sprawdź rozmiar przed zawodami.
Wiesz...
To, że chodzisz na zapasy, że się zobowiązałeś,
bardzo mi to imponuje.
I jak?
Idealne.
Pasują ci.
Dzięki.
Tak swoją drogą,
znalazłem twój rocznik. Ładna fryzura.
Na co ci ten staroć?
Wieki go nie widziałem.
Gofry gotowe.
Dzisiaj ja kupuję kawę, więc muszę lecieć. Do zobaczenia.
Zachowuj się.
Było blisko.
Jak sumienie?
Możesz się odczepić? Dzięki.
Bez syropu klonowego?
- Cześć, Ray. - Cześć.
Zamknięte?
Gdyby nie to, że ma faceta, poczułbym się urażony.
Przyszedłeś po ciasto?
Po kawę.
Co u Kulki?
- U kogo? - No wiesz.
U pingwina.
- U Tux. - Co?
Tak go nazywacie?
Tak ją nazywamy.
To ona?
Nic z tego nie rozumiałem.
Zostawili ją tam.
Wydzwaniałem, ale nikt nie odbierał.
Nie mogłem jej złapać, to zacząłem zostawiać jedzenie.
Wspominałeś coś o chłopaku Charlie?
Szukał jej ten hokeista, Alex.
Ale nie lubię plotkować.
WYBACZ, MUSZĘ LECIEĆ.
PROTOKÓŁ SZKODY
JOHN: THE SLICE JEST ZAMKNIĘTY. WSZYSTKO GRA?
Nie zarobiłabyś jako ninja.
- Idziesz? - Jestem spóźniona.
Nie idź.
To kolejne spóźnienie.
Wyleją mnie.
Jesteś właścicielką.
Fakt. Muszę lecieć.
Tylko obiecaj, że to koniec upierdliwych wątpliwości.
Lecę.
Nie wiem...
- Nie wiem, jak to robić. - Ale co?
Wszystko.
Życie i w ogóle.
Kiedy powiesz tacie?
I tak dostanie szału.
No tak.
„Tato, słuchaj, pokłóciłem się z trenerem, kopnąłem Jajcarza w jaja,
opuściłem trening przez laskę
- i wywalili mnie z drużyny. - Brawo, synu.”
Masz szansę na powrót?
Niewielką.
Ale mam.
Gadałem z Jasonem.
Po co?
Żeby przełamać lody.
On przełamał ci twarz.
Prześmieszne. Inne pomysły?
To nie był mój pomysł.
Dobra.
Musisz dalej trenować.
Chyba mogę pomóc.
Dopóki nie wrócisz.
Masz 12 lat.
Jesteś kujonem i nie znasz się na zapasach.
Fakt.
Czemu ja cię w ogóle słucham? Przyjaźnisz się z robotami
i głupim pingwinem.
Za to wygrałam zawody.
Ty nawet nie możesz brać udziału.
A buty, żeby uwiarygodnić to głupie kłamstwo?
ROCZNIK 1985
Cześć, Tux.
Patrz, co ci zrobiłam.
Już dobrze.
I jak, podoba ci się?
Co za zbieg okoliczności.
Miło cię widzieć...
Maddie...
Ładnie wyglądasz.
- Oto złoty bilet… - Z kim gadasz?
Z...
Z nikim.
Przechodziłem i uznałem, że wpadnę.
Chciałem spytać, czy coś robisz.
Umówiłam się z Gwen w marinie.
Muszę z nią pogadać. Ostatnio zbytnio się rządzi.
Ostatnio?
Ma nad czym pracować.
Przez nią Taylor się do mnie nie odzywa.
Wyznaczyła taśmą granicę na środku pokoju.
- Nie. - Naprawdę.
Ludzie tak robią?
Gwen chciała dobrze.
Serio? Groziła dwunastolatce.
Kto tak robi?
Wie, jakie to nienormalne?
- Mogę to za ciebie... - Nie.
Muszę to zrobić sama.
Może zrobimy coś potem?
Na przykład?
Nic nie zdradzę.
Ty i te twoje niespodzianki.
Co mogę powiedzieć?
A co to jest?
To nic takiego...
Zrobiłeś to?
Tak...
Chciałem poprawić naszą pierwszą randkę.
Randkę?
Chodzi o łódkę?
Było fajnie.
To będzie...
Dużo fajniejsze.
Ale musisz tam być o 17.
Czas jest istotny.
Zaintrygowałeś mnie.
Nie mam teraz nic do roboty.
Podrzucić cię?
Poproszę.
Wreszcie.
Nie rób tego więcej.
Masz wolne?
Przyszedłem po kawę dla ekipy, ale było zamknięte.
Chciałem się upewnić, że nic ci nie jest.
Wszystko gra.
No wiesz, korki.
No tak, korki.
Idę po kawę.
Ładny naszyjnik.
Był też pierścionek?
Co to ma znaczyć?
Ten gość...
Znika na lata i nagle kupuje ci biżuterię.
To nie było miłe.
Znamy tę historię.
To ty mnie namówiłeś, żebym do niego zadzwoniła.
Żeby podpisał papiery, nie żeby mu wskoczyć do łóżka.
Kto mówi o łóżku?
Wiesz...
- To nie twoja sprawa. - Prawda.
O co ci chodzi?
Przez długi czas
nie wolno nam było wymawiać jego imienia i nagle wraca?
Chce stabilizacji, chce rodziny?
Pomyśl o ostatnim razie.
On nie jest gotowy.
Był gotowy.
My byliśmy gotowi.
Byłam w ciąży, straciliśmy dziecko.
Wybacz, Char...
Sarah nic nie mówiła.
To oczywiste.
Dlatego zniknął?
Zmienił się.
Oboje się zmieniliśmy, więc...
Mam nadzieję.
Ja też.
Tata i dziewczyny już jadą.
Nie zostaniesz z nami?
Chwilę to już planujemy.
Ładny strój jak na film z Joshem.
Wiesz...
Będą też Jen i Kate.
Kate i Jen.
Piszesz to dla Kate?
Szczęściara.
Chcesz poćwiczyć przed publiką? Chętnie posłucham.
Mam cię błagać?
No dobrze.
Skarbie milcz
Przestań proszę się zamartwiać
Rób co chcesz i tak tu zostanę
Czuję coś do ciebie kochanie
Skarbie milcz
Podaj mi proszę dłoń
Maddie miała dopisać ostatni wers.
Ja próbowałem, ale...
- Mogę spojrzeć? - Jasne.
Chyba chodzi o miłość.
Może pierwszą miłość
i związane z nią ryzyko.
To straszne i wspaniałe na raz, prawda?
Zagraj końcówkę.
Podaj mi proszę dłoń
A może coś z zaufaniem, z ryzykowaniem dla miłości?
Ryzyko, to dobre.
Potrzebuję jakiegoś rymu.
- Fizyka. - Muzyka.
- Muzyka jest lepsza. - Też tak sądzę.
Odrobinę.
Spróbujmy.
Skarbie milcz
Podaj mi proszę dłoń
Proszę nie bój się ryzyka
Niech poniesie nas muzyka
Świetne.
Ty i Maddie, normalnie West Stripes.
No może.
- Zagraj jeszcze raz. - Już.
Skarbie milcz
Przestań proszę się zamartwiać
Rób co chcesz i tak tu zostanę
Czuję coś do ciebie kochanie
KTO JEST TWOIM STERNIKIEM?
Halo?
Gwen?
Witam.
Weszłaś jak włamywaczka, dość seksownie.
- Jesteś włamywaczką? - Nie.
Może trochę.
Mam niespodziankę.
To lokalna tradycja?
Lubisz masaże?
Jasne.
Masz fotel masujący?
Nie, masażystów. Zatrudniłam dwóch, żeby nas rozpieścić.
Ale nie mam aż tyle czasu.
John.
Co tu robisz?
Powiem wprost.
Charlie...
Należy do rodziny.
Bądź dla niej dobry, a będzie dobrze.
Nie będziesz dla niej dobry, to...
mamy problem.
- Rozumiesz? - Tak.
Twierdzi, że się zmieniłeś.
Oby.
Co u ciebie?
Musisz mi pomóc.
Właśnie idę na spotkanie.
- Jak szybko tu dojedziesz? - Tu?
Gdzie jest tu?
- Nordic Trails. - Wszystko gra?
Tak, nic mi nie jest.
- Znalazłem ranną niedźwiedzicę. - Co?
Uciekaj jak najdalej, natychmiast.
Nic mi nie zrobi.
Umiera.
Musimy jej pomóc.
Uciekaj stamtąd.
Wyślij mi lokalizację, już jadę.
- Tato, jesteś tam? - Jest i kawa.
Simmons, strzelba.
- Scout. - Wszystko gra?
Mój syn znalazł ranną niedźwiedzicę.
Jesteś tam?
Alan, poinformuj leśnika.
- Namierzaj nas. - Jasne.
Słyszysz mnie?
Strzelałeś kiedyś z tego?
Obym dzisiaj nie musiał,
ale oczywiście, że tak.
Jesteś naszymi oczami i uszami.
Przyjąłem.
Scout, pamiętaj o lokalizacji.
Już jedziemy.
- Dziękuję. - Proszę.
„Oto galaktyka twojego imienia”.
„PRZEPIĘKNA, ALE TRUDNA DO ZDOBYCIA”
To nie dla mnie, prawda?
Mogę pani dać jednego.
Nie musisz.
Hormonalny, tak?
Wolę Henry.
Henry, co u ciebie?
Pomoże mi pani z niespodzianką?
To dla Maddie.
Jasne.
Masz tupet.
Ja mam tupet?
Upokorzyłaś mnie przed całą klasą. I to dwa razy.
Naśmiewałaś się ze mnie przed publicznością.
Co mówi mianownik do licznika?
„Rozdzielmy się”.
To stały żart dla rozgadanych przyjaciółek.
Nie przyjaźnimy się.
Obie macie smykałkę do słów.
Teraz ja wam coś przeliteruję.
Jeszcze jedno słowo,
a wyproszę was obie
i odbiorę wam karty biblioteczne. Jasne?
O czym myślisz?
Co się stanie?
Chciałbyś wiedzieć, co nie?
Naprawdę umrzesz?
Wszyscy kiedyś umrzemy.
Nie o tym mówię.
Zawsze mów wprost.
Mamo.
Musisz być gotowy.
Jak?
Rób właśnie to.
Rozmawiajmy, spędzajmy czas.
Co się stanie...
kiedy umrzesz?
Nie wiem.
Będziesz mnie słyszeć i widzieć?
Znajdę jakiś sposób.
Skąd mam wiedzieć?
Będę ci dawała znaki. Będziesz wiedział, że to ja.
Na przykład?
Na przykład...
Kiedy słońce...
będzie świeciło w wyjątkowy sposób.
To będę ja.
I jak znajdziesz grosza…
to będę ja.
Szczęśliwy numer…
to będę ja.
Ale brudne zęby to nie ja.
Jakbyś chciał ze mną porozmawiać, pójdź na długi spacer.
Znajdź jakieś ustronne miejsce i mów.
Będę słuchała.
Zawsze będę słuchała.
No chodź.
Chłopcze.
Chodź do mnie.
Uratujmy ją.
Ranne zwierze może zaatakować.
Odsuń się, proszę.
Nie może pan.
Dobrze, że ją znalazłeś.
To ja ją potrąciłem,
więc muszę skrócić jej cierpienie.
Po moim trupie.
Dodam tylko,
że nic mnie tak w życiu nie upokorzyło
jak ten filmik
i te głupie komentarze.
To nie mój film.
Stacey go wrzuciła.
Za to, że mnie obraziłaś na scenie.
Nie będę tego roztrząsać, byłam półprzytomna.
Też nie będę tego roztrząsać, bo szukasz wymówek dla bycia wredną.
To nie wymówki, to wyjaśnienie.
Jest różnica.
Zapraszam was do mojego biura. Już.
- Zepsułaś moją relację z Taylor. - Jak?
Miałaś się nie mieszać.
Nagle jestem zamieszana w grożenie dwunastolatce.
No wybacz.
Przeurocze.
Mówię serio.
Robisz, co chcesz
i nawet nie widzisz, że ranisz ludzi.
Taylor, tę drugą dziewczynkę i mnie.
To co mam zrobić?
Przeprosić.
Już to zrobiłam.
Przeproś Stacey.
Mam gdzieś wrednych ludzi.
I kto to mówi.
Że co?
Byłaś dla niej wredna.
Zasłużyła sobie.
Czego ją to nauczy?
Próbowałam chronić twoją siostrę.
Jako przyjaciółka.
Rozumiem już.
Przepraszam, pogadam z Taylor.
- I Stacey? - Z nią też.
Możesz to przymierzyć? Przyleciało z Francji.
- Fajny wzór. - Przymierzaj.
Po co ci wsparcie? Obie wyleciałyśmy.
Wsparcie?
To przyjaciółka.
Ty nie masz ich teraz zbyt wiele.
Wolę to, niż przyjaźnić się ze Stacey.
Ja trzymam się zasad.
Ty oszukujesz.
O czym ty gadasz?
Twoja siostra na pewno znała słowa przed zawodami.
Kto zna słowo „chiaroskóra”?
Chiaroscuro?
Nie ja. Obie się pomyliłyśmy.
- To prawda. - Tak tylko mówię.
Udowodnij, że nie oszukiwałaś.
- Jak? - Pojedynek.
Chyba że się boisz, bo nie ma tu twojej siostry.
Nie oszukiwałam.
Twoje pierwsze słowo to „omdlenie”.
Kollaps.
K-O-L-L-A-P-S.
Kollaps.
Nieźle, Stace, daj coś trudniejszego.
No to może „defibrylować”.
Nie ma takiego słowa.
Ależ jest.
To je odmień.
Że co?
Defibryluję, defibrylujesz.
On, ona, ono defibryluje.
No i?
„Zawszony”.
Dobrze.
Z-A-W-S-Z-O-N-Y.
„Zżółknięty”.
Z-Ż-Ó-Ł-K-N-I-Ę-T-Y.
Twoja kolej. „Guziczna”.
Nieźle.
Nikt tego nie zna.
Nieprawda.
- Dwie osoby znają. - Fakt.
Dobra.
G-U...
Wybaczcie. G-U...
Tylko nie to.
Stacey, podaj mi sok.
Taylor, słyszysz mnie?
Mam cię!
Nie mogłam się powstrzymać.
Zasłużyłam sobie.
Jestem Taylor, zaprzyjaźnimy się?
Tylko więcej tego nie rób.
Obiecuję.
Na pewno nie celowo.
Kollaps.
To było cwane.
Ty też byłaś dobra.
Musimy ją dobić, bo zrobi krzywdę tobie lub komuś innemu.
- Nie zrobiłaby mi tego. - Proszę cię.
Stań za mną, nie postrzelę jej.
Nie ufam panu.
Widzę krew.
John, ostatnia pozycja Scouta znajduje się w promieniu pół kilometra.
Przyjąłem.
Tu też jest krew.
Gdzie żeś jest?
Co ty tu robisz?
Miałem zaraz wejść. Gdzie się wybierasz?
- Do banku. - Mogę iść z tobą?
Dobra.
Jesteś piękna.
Dziękuję.
O czym myślisz?
O przyszłości.
A dokładniej?
O nas.
I co?
Po prostu...
bardzo lubię spędzać z tobą czas.
Ja też.
Zacznijmy od nowa.
To znaczy?
Zbudujmy razem dom.
Odbudujmy.
Tak, odbudujmy.
Ale nie tutaj.
Przeprowadźmy się.
- Przeprowadźmy? - Tak.
Mam tu życie.
Ułóż je ze mną.
Przed czym uciekasz?
Nie uciekam, ale...
To przeszłość, dorastaliśmy tu.
Nie masz dość, nie chcesz uciec?
Od małomiasteczkowych plotek?
Tu jest całe moje życie.
Moja firma, moja rodzina. Dzieciaki.
Przemyśl to.
Dobrze.
- Idź do banku. - Idę.
Scout, odsuń się, musimy iść.
Tato, on chce ją zabić.
Rozumiem.
Odsuń się od zwierzęcia.
Musimy coś zrobić.
Proszę cię.
- Musimy spróbować. - Stań za mną, ale już.
To zwierzę prawie na pewno nie przetrwa.
Możemy już tylko je dobić.
Nie pozwól im.
Mama nas potrzebuje.
Nie daj jej umrzeć.
Chciałem ją uratować.
Tęsknię za nią.
Ja też.
Jak my wszyscy.
Simmons ma rację, rozumiesz?
Zajmę się tym.
Chodźmy.
Będzie dobrze, chodźmy do domu.
Dostałam dzisiaj pocztą papiery na studia.
- Już? To nie jest ostatnia klasa. - Wiem.
Odeślesz je?
Może.
Tego chciałaby mama.
Też była adresatką.
Dziwne.
- Może to śmieci. - Może.
Hipotetycznie mówiąc...
gdyby ktoś, na kim ci zależy,
miał jakąś wielką tajemnicę,
a ty miałabyś pamiętnik tej osoby,
- przeczytałabyś go? - Ktoś? Chłopak?
Powiedzmy.
Gdybym go podejrzewała,
a on zostawił włączony komputer,
to hipotetycznie...
- Przeczytałabyś? - Oczywiście.
Każdy by to zrobił.
Chodzi o twojego chłopaka?
O kogo?
- Henry’ego. - To nie mój chłopak.
- Na pewno to wie? - O co ci chodzi?
O pocałunek.
- To nic takiego. - Prawda czy wyzwanie?
To była zabawa.
Reguły nie mówią nic o języku.
Henry raczej czuje coś więcej.
Nie użyłam języka.
A z Henrym się przyjaźnimy.
Gdyby chciał więcej, to co byś powiedziała?
Nie wiem.
Złamałabyś mu serce od razu,
chodziła z nim z litości,
czy o nim zapomniała?
Na pewno nie to...
O Boże, która jest? Musimy wracać!
- Randka? - Zamknij się.
Odwołam masażystów.
- Wszystko gra? - Tak.
- Na pewno? - Jest w porządku.
Dzięki, tato.
Jasne, synu.
Cześć.
Był tu Henry?
Wcześniej, a czemu?
Nieważne. Jestem idiotką.
Co się dzieje?
WYBACZ, JESTEM W SLICE.
Nieważne.
Prędzej czy później
musisz coś z tym zrobić.
Myślałam, że tylko się przyjaźnimy.
Co mam zrobić? Nie chciałam tego.
Wiem, ale to chyba oczywiste, że na ciebie leci, prawda?
Powiedz mi coś.
Do kogo dzwonisz, gdy jesteś smutna?
Do Henry’ego.
Kto cię rozśmiesza?
Henry.
- Kto cię wspiera? - Rozumiem.
To chyba dobry facet.
Fakt.
Po prostu nic do niego nie czuję.
To bądź szczera.
Po prostu mu to powiedz.
Nie chcę go zranić.
Tak zranisz go mocniej.
Cześć.
Cieszę się, że zadzwoniłeś. Żona ciągle o ciebie pyta.
Było jej szalenie przykro.
Wiesz, wszystkim było...
Przepraszam, że sam nie zadzwoniłem.
- Nie jestem w tym zbyt dobry. - Doceniam to.
Naprawdę.
Dzięki, Bobby.
Jak tam sprawy na macie?
Jak tam Scout?
Cholerka.
Nic nie wiesz.
Musiałem go wyrzucić z drużyny.
Co się stało?
Robił się w gorącej wodzie kąpany.
Przypominał mi pewnego znajomego, ale nie zostawił mi wyboru.
- Dostał ostrzeżenie? - Nawet trzy.
Przez wzgląd na okoliczności byłem cierpliwy,
ale nie mogę stosować różnych zasad dla różnych uczniów.
Oczywiście.
Widzisz jakąkolwiek szansę, żeby z powrotem wszedł do drużyny?
Jest taka możliwość, ale wydaje mi się,
że to on musi ją znaleźć.
Jasne.
Znam zasady.
Twoje buty leżały na podjeździe.
Szukałem ich.
Wykazałeś się dzisiaj odwagą.
Przy niedźwiedzicy.
Jestem dumny.
Czemu nie mówiłeś o zapasach?
- Chciałem, ale... - Słuchaj.
Wiem, to ciężki okres, to normalne.
Biorąc pod uwagę całą sytuację,
inne zachowanie byłoby dziwne.
Wpadki się zdarzają, ale nie okłamuj mnie.
Chcę, żebyś mi mówił prawdę, nawet jeśli nie jest miła.
Mówię z sensem?
Tak.
Koniec z tajemnicami.
Dobrze? Chcę, żebyś…
przychodził do mnie ze wszystkim.
Dosłownie.
Dobrze?
Tak. Dzięki, tato.
To super.
No chodź.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Scout, widziałeś moje...
Chodź tu do nas.
Wiemy, że masz ochotę.
Zrywanie plastrów jest trudne,
bo jak już to zrobisz,
plaster nigdy nie klei się tak samo.
Nie przewidzisz, jak źle wygląda rana,
ani tego, czy już się zagoiła.
Najtrudniejsza decyzja.
Kiedy zerwać plaster.
Napisy: Jędrzej Kogut